Interview Rupert Thomson: 'Ik geef andere mensen de kans mijn herinneringen aan te vallen.'

Interview Rupert Thomson: 'Ik geef andere mensen de kans mijn herinneringen aan te vallen.'

Succesvol auteur Rupert Thomson, inmiddels schrijver van acht veelgeprezen romans, heeft met Dit feest heeft lang genoeg geduurd opnieuw een intrigerend boek geschreven. In de vorm van een autobiografische roman vertelt hij dit keer over zijn eigen leven. Het verhaal begint als Thomson op een warme dag in juli 1964 terugkeert van school en krijgt te horen dat zijn moeder plotseling is overleden. Twintig jaar later overlijdt zijn vader en samen met zijn twee broers trekt hij in het huis van hun vader om te rouwen en de erfenis te regelen. Dit alles duurt zeven maanden, een periode die uiteindelijk leidt tot een breuk tussen Thomson en zijn jongste broer Ralph. Meer dan twintig jaar wordt er niet meer gesproken en zien de twee broers elkaar niet.

Het tot de verbeelding sprekende verhaal hangt aan elkaar van onuitgesproken woorden en gevoelens die de lezer onmiddellijk meetrekken in de belevingswereld van Rupert Thomson. Het resultaat: een magnifieke roman, die zelfs bij een tweede keer lezen nog niet al zijn geheimen blootgeeft.


Rupert, jouw roman gaat in grote mate over verlies, desondanks gebruik je het woord feest in je titel. Waarom heb je voor deze titel gekozen?
Het leek me een toepasselijke titel, juist omdat het verhaal gaat over verlies, rouwen en de dood en voor mij voelde het juist om het woord 'feest' in de titel op te nemen. Het wrange van Dit feest heeft lang genoeg geduurd draagt dat gevoel voor mij uit.

De omslag van Dit feest is heeft lang genoeg geduurd, waarin een oude jaren '60 foto is te zien, is prachtig en completeert de roman. Wat is het verhaal achter deze foto?
Al mijn foto's zitten in enveloppen en lades. Ik heb geen fotoboeken. En toen ik deze foto's wilde doornemen viel deze foto eruit. Het is een foto waarin je mij op de voorgrond naar de camera ziet rennen, met mijn tong hangend uit mijn mond als een jonge hond. Ons huis bevindt zich op de achtergrond. Voor het huis zit Ralph, mijn jongste broer en ook staat er nog een vrouw, ik denk dat zij mijn moeder is, maar er hangt een laken voor haar gezicht, dus dat weet ik niet zeker. De foto past perfect bij de titel. Pas toen we de foto groter maakten, zagen we dat mijn jongste broer, die ik al 26 jaar niet had gezien, ook op de foto zat.

Wanneer exact heb je met je broers samengewoond?

We hebben samen in het ouderlijk huis geleefd in 1984. We waren allemaal in de twintig. Uiteindelijk leefden we daar zeven maanden samen. Iets dat je gemakkelijker doet als je in de twintig ben dan als je veertiger bent, omdat je dan allerlei verplichtingen hebt. Voor mij was het een verhaal dat moest worden verteld, juist omdat ons gezinsleven zo anarchistisch was, maar ook vaak erg grappig.

Ondanks de spanningen in die zeven maanden is het toch vreemd dat Ralph zesentwintig jaar geen contact heeft gehad met zijn familie. Dit moet ook voor jou een grote vraag zijn geweest.

Sommige mensen verbazen zich over hoe extreem Ralph zich van zijn familie afzonderde, maar dat is niet zo moeilijk, er zijn veel mensen die dat doen, of hebben gedaan. Voor het boek kon ik alleen maar speculeren waarom hij, maar ook andere familieleden, deden wat ze deden. En dat heb ik dan ook geprobeerd te doen, ook door de thema's die door de familie heenlopen te gebruiken.

Is het verhaal geworden zoals je het in het begin voor ogen had?

Toen ik in eerste instantie begon te werken aan dit boek, begon ik met de dood van mijn vader en eindigde ik bij het verbranden van zijn bed in de tuin. Ik schreef alleen over de zeven maanden waarin mijn broers en ik samenleefden. Dit werkte echter niet voor het boek. Pas bij de derde keer herschrijven, ik heb de neiging om te blijven herschrijven, viel me iets vreemds op bij de ontmoeting die ik had met mijn moslimoom. Ik vroeg me af wat die scene daar deed, omdat dit gebeurde in 1986 en niet in 1984, het jaar waarin mijn verhaal zich afspeelde. Ik ging samen met mijn andere oom naar hem toe en zag dat de relatie met zijn broer erg oncomfortabel was. Ze raakten elkaar niet aan en er werd nauwelijks gesproken. Dat was het moment dat ik me realiseerde dat ik over meer dingen moest vertellen in dit boek dan alleen die zeven maanden met mijn broers. Ik moest ook andere familiegebeurtenissen beschrijven, omdat alles op de een of andere manier weer bij elkaar komt of invloed op elkaar heeft gehad.

Jouw boek heeft veel lagen en roept erom om meer dan een keer te worden gelezen. Hoe kijk je hier zelf naar?

Het boek heeft een ongebruikelijke structuur en ik ben dan ook verbaasd om steeds weer te horen dat lezers het boek zo snel uitlezen. Bij al mijn andere boeken probeer ik altijd om het verhaal te vertragen en gebruik ik daar allerlei techniekjes voor. Maar bij dit boek is dat anders en dat is verrassend, juist omdat er zoveel lagen in zitten.

Wat is voor jou persoonlijk belangrijk geweest voor dit boek?

Ik heb veel theorieën over dit boek over sommige gebeurtenissen. Ik weet niet of ze kloppen, het zijn slechts mijn ideeën. Bijvoorbeeld mijn theorie over waarom Ralph zich zo afhankelijk opstelde van zijn vrouw Vivian en zijn familie links liet liggen. Mijn theorie is dat hij zich als kind verlaten voelde, eerst door zijn moeder en daarna door alle aupairs. Maar dat bedacht ik me pas toen ik aan het schrijven was. Daarvoor dacht ik daar niet over na. Sommige dingen werden me pas duidelijk toen ik aan het schrijven was. Maar het blijven ideeën, het zijn geen feiten.

Tien jaar geleden heb je gezegd dat je ooit een boek wilde schrijven dat veel ophef zou creëren, dus dat je dat wilde schrijven nadat je bent overleden. Is dit dat boek waar je het toen over had?

Ralph heeft me nog niet zo lang geleden precies hetzelfde gevraagd. Ook hij vroeg zich af of dit het boek was dat ik zou willen schrijven als ik was overleden. In zeker opzicht is dit inderdaad dat boek, hoewel ik me niet meer kan herinneren dat ik dat heb gezegd, het is al zo lang geleden. Ik heb altijd gedacht dat het te gevaarlijk was om te schrijven, ik had veel angsten. Mijn eerste angst was dat ik twee tot drie jaar aan dit boek zou moeten schrijven, om er vervolgens achter te komen dat ik het niet kon publiceren omdat mijn familie dit dan zou tegenhouden. Elk boek is in dat opzicht een gok. Sommige dingen kan ik niet vertellen, verhalen die ik zou willen vertellen, maar die mensen pijn doen of beschadigen. Uiteindelijk kwam ik tot de ontdekking dat ik zonder die dingen kon. Er zijn mensen die zeggen: dit is een extreem boek, maar dan zeg ik altijd dat dit slechts de gecensureerde versie is. (lacht)

Dit feest heeft lang genoeg geduurd wordt gepresenteerd als een roman, maar beschrijft eigenlijk een deel van je leven en is dus waargebeurd.

Ja, dat vind ik zelf ook wel een beetje vreemd. Het boek wordt inderdaad gepresenteerd als een roman en het leest ook als een roman, maar eigenlijk is het non-fictie.

Hoe reageerde je stiefmoeder op het boek?

Ik heb haar 25 jaar later opgezocht in Zwitserland en daar hadden we een aantal goede gesprekken waarin ze ook vertelde hoe zij een en ander heeft ervaren. Dat ging zoveel beter dan ik had verwacht. We werden zelfs samen dronken en rookten sigaretten, maar heel belangrijk, ze heeft me heel veel over vroeger verteld. Zo vertelde ze dat ze met de eerste baby thuiskwam en ik samen met een vriendje van school thuis was. Het enige dat ik haar vroeg was wat we die avond gingen eten. Dat is natuurlijk hard en niet aardig, maar daar was ik op dat moment ook niet mee bezig en het was best vreemd toen ze hier over begon want ik kon me dit helemaal niet herinneren. Bij al dit soort herinneringen weet je niet wie er gelijk heeft. Er is geen absolute waarheid. In het boek geef ik andere mensen dan ook de kans om mijn eigen herinneringen aan te vallen. Daarom ben ik ook Ralph en Vivian gaan opzoeken in Sjanghai. Hij heeft veel dingen uit het boek weerlegd en dat is prima. Het grappige was dat mijn schoonzus, de vrouw van Ralph, zich meer zorgen maakte over hoe journalisten over haar zouden denken en schrijven, naar aanleiding van wat ik heb geschreven in het boek, dan over de publicatie zelf.

Wat is volgens jou de grote kracht van Dit feest heeft lang genoeg geduurd?

De grote kracht van deze roman is dat het gebeurtenissen, vaak vreselijke gebeurtenissen, aanraakt, zonder hier te diep op in te gaan. Op deze manier dringen deze gebeurtenissen juist nog meer door tot de lezer en is de impact van het verhaal enorm. Ik heb hierbij wel geprobeerd om ervoor te zorgen dat de lezer niet zou verdwalen in het totale verhaal, want door al die verschillende lagen ligt daar natuurlijk altijd een risico.

Bedoel je hier gebeurtenissen mee, zoals het moment dat je naar je broer en zijn vrouw kijkt en je jezelf betrapt voelt als Ralph dit door heeft?

Ik ben blij dat je juist die scene noemt. Dit is inderdaad zo'n moment die bijna ongezien voorbij gaat in het boek, maar juist daarom zo belangrijk en krachtig is. Ik wilde uitdragen wat de hoofdpersoon voelde. Het was overigens ook de eerst keer dat ik vanuit het perspectief van Ralph naar mezelf keek. Hoe hij zich moest voelen toen hij me zo zag staan kijken.

Je hebt het de lezer af en toe wel moeilijk gemaakt door het verhaal niet chronologisch te maken en ook niet heel duidelijk aan te geven in welke tijd we ons bevinden.

Nee, hoor, kijk maar bij het eerste hoofdstuk, dat is 1965. (lacht) Maar ik begrijp wel wat je bedoelt, in de rest van het verhaal heb ik dat niet gedaan. Ja, ik vraag veel van mijn lezers, maar dit verhaal werkt niet als ik het chronologisch had geschreven en is juist zo sterk door de niet chronologische volgorde. Dat past ook bij mij als schrijver. Ik hou ervan om niet alleen de lezer uit te dagen, maar ook mezelf.

Hoe lang heb je geschreven aan Dit feest heeft lang genoeg geduurd?

Het heeft me zo'n 2,5 jaar gekost om dit boek te schrijven. Na de eerste versie werd ik erg onzeker en begon ik aan het eerste hoofdstuk van een andere roman, maar toen dacht ik: nee, ik moet dit boek nu schrijven, anders kan ik het me niet meer herinneren.

Waar werk je momenteel aan?

Op dit moment werk ik aan een historische roman die is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het speelt zich af in Florence, 300 jaar geleden. De basis van het boek is een liefdesverhaal. Het gaat over twee mensen, met elk donkere en mysterieuze geheimen, maar het zijn gevaarlijke en dodelijke geheimen.

 

Reacties

Nog geen reactie
 Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
maandag 11 december 2017

Captcha afbeelding