​Interview Judith Visser: 'Ik schrijf op gevoel, niet vanuit een bepaalde techniek.'

​Interview Judith Visser: 'Ik schrijf op gevoel, niet vanuit een bepaalde techniek.'

Begin dit jaar verscheen In Seizoenen. Een literaire roman, geschreven door de Rotterdamse auteur Judith Visser, voornamelijk bekend bij het grote publiek als thrillerschrijfster. Visser draait al heel wat jaren mee als succesvol auteur. De een na de andere spannende thriller verscheen de afgelopen jaren, haar boek Stuk is zelfs vorig jaar verfilmd. Vertegenwoordigd door diverse grote uitgeverijen is Visser inmiddels onder contract bij House of Books die met haar het literaire avontuur is aangegaan.

Wat bewoog de talentvolle schrijfster tot deze genreswitch? Wat waren de valkuilen, moeilijke momenten en achtergronden bij het schrijven van In Seizoenen? Lees de antwoorden op deze vragen en nog veel meer in onderstaand interview.

Een echte introductie hoeft niet meer, maar met alles wat lezers al van je weten, wat zou je jouw lezers nog willen vertellen?
Dat ik ze vooral dankbaar ben. Niet alleen voor het lezen van mijn boeken, maar ook voor het contact dat ik met ze heb via sociale media. Het voelt voor mij intussen echt alsof ik ze een beetje ken en dat is heel bijzonder. Wat ik qua 'introductie' nog kan toevoegen zou ik niet weten. Ik hoop altijd dat het vooral om het boek gaat en niet zozeer om mij.

Voor het grote publiek ben je toch een thrillerschrijfster pur sang. Vanwaar jouw beslissing om te stoppen met dit genre en je op de literatuur te gaan richten?
Toen ik het idee voor In seizoenen kreeg wist ik dat ik daar geen thriller van moest maken. Het is een erg gevoelig verhaal over een pijnlijk universeel thema: terminaal ziek zijn. Ik wilde beschrijven wat het besef van een naderende dood voor impact heeft, niet alleen op de 'patiënt' maar ook op de dierbaren eromheen. Hoe blijf je overeind? Waar klamp je je aan vast, als alles lijkt weg te vallen? Die thema's wilde ik puur houden, en er geen sensationeel thrillersausje overheen gieten. Los daarvan lees ik zelf het liefst romans. Ik lees vrijwel geen thrillers. Eigenlijk was het een kwestie van tijd voordat ik zelf ook aan een roman ging werken. Dat wil trouwens absoluut niet zeggen dat ik mijn thrillers niet met heel veel plezier geschreven heb! Vooral het bedenken van een verrassend plot vond ik daarbij altijd een geweldig aspect. En ik merk ook dat ik dat nog niet heb losgelaten: in In seizoenen zit ook een soort plot. Niet zo nadrukkelijk als in een thriller, maar er zitten wel een paar verrassingen in.

Zorgt dit nieuwe genre voor beperkingen in je schrijfstijl? Zo ja, welke?
Ik dacht eerst dat het een totaal andere manier van schrijven zou zijn, maar ik heb gemerkt dat ook bij een roman zaken als tempo en ritme heel belangrijk zijn. Het lijkt misschien alsof je veel meer ruimte hebt om de diepte in te gaan en allemaal mooie zinnen uit je pen te laten rollen, maar elk woord dat geen functie heeft wordt naderhand alsnog geschrapt. Ik heb in mijn laatste versie ruim 20.000 woorden weggegooid! Puur om de boel strakker te maken, ruis weg te werken, en voor een goed ritme te zorgen. Of je nu een thriller of een roman schrijft: het mag nergens inzakken. Dus nee, er waren geen beperkingen. Wel onzekerheden af en toe: kan ik dit wel? Is het niet verstandiger om het bij de oude, vertrouwde thrillers te houden? Maar stilstaan is achteruitgaan, en ik wil vooruit.

Welke mogelijkheden binnen het schrijven ontstaan door deze genre-switch?
Ik hoop dat nu ook andere lezers mijn werk ontdekken... Mensen die niet van thrillers houden en mijn vorige boeken dus niet gelezen hebben, zijn hopelijk wel benieuwd naar In seizoenen.
En mensen die mijn thrillers met plezier lazen, zullen ook mijn nieuwe boek fijn vinden. Want mijn stijl is eender gebleven. Verder hoop ik dat ik mezelf als auteur met elk boek blijf ontwikkelen, dat ik bij elke nieuwe roman kan zeggen dat die beter is dan de vorige.

Was de omschakeling lastig?
Voor mij niet, maar ik merk dat het wel wat verwarring oproept bij lezers. Ook in de media word ik nog steeds aangekondigd als 'thrillerschrijfster Judith Visser'. Dat imago blijft nog wel een tijdje aan me kleven, denk ik. Veel mensen vinden het fijn om in hokjes te denken.

Wat waren de valkuilen?
Bij In seizoenen was de grootste valkuil het waargebeurde aspect. Het ziekteproces van hoofdpersoon Annabel is één op één op dat van mijn eigen moeder gebaseerd, die helaas drie jaar geleden is overleden. Sommige scenes waren erg pijnlijk om te herbeleven, zelfs nu schiet ik nog vol als ik ze teruglees. Ik heb er daarom ook bewust voor gekozen om de andere hoofdpersoon in het boek een man te laten zijn: David. Hij is haar zoon. Door van hem een fictief personage te maken, met zijn eigen problemen, kon ik toch nog iets van afstand en zuurstof voor mezelf creëren om dit boek te schrijven. Een dochter zou teveel op mij zijn gaan lijken.

De young adult film Stuk is in de bioscoop verschenen, gebaseerd op het door jou geschreven gelijknamige boek. Denk je dat het beeld dat lezers hierdoor van jou hebben het makkelijker maakt om van genre te wisselen of juist moeilijker?
De film van Stuk lijkt niet echt op het boek dus ik denk niet dat mensen de film heel erg aan mij koppelen. Wel is Stuk een nogal 'heftig' verhaal, en dat is In seizoenen ook. Dus ik hoop eigenlijk dat mensen niet zo zeer in 'genre' blijven denken, maar meer in 'stijl'. Ik probeer de verhalen die ik vertel intens over te brengen, zodat het gaat leven bij de lezer, of het nu een thriller of een roman is.

Het is misschien makkelijker om je thrillerfans mee te krijgen op schrijfavontuur, maar hoe zit dat met de die-hard literatuurlezer. Gaat die ook zo maar een Judith Visser pakken?
Dat vraag ik mij dus ook af. Ik hoop het wel. Ik besef dat ik nooit bij bepaalde groepjes literaire schrijvers zal horen, en die ambitie heb ik ook niet, maar ik denk dat het lezers niet zoveel uitmaakt welke naam er op een boek staat, zolang het maar een goed boek is. Althans, dat hoop ik dus. Het voelt een beetje alsof ik mezelf moet bewijzen. We zullen zien.

Kun je iets over je romandebuut vertellen?
De tekst achterop het boek vat het naar mijn mening heel goed samen.

"Wat gebeurt er als je te horen krijgt dat je ernstig ziek bent en door nalatigheid van het ziekenhuis niet meer geholpen kunt worden? Dat je 'in seizoenen' moet gaan denken? Annabel Wismar (59) laat het er niet bij zitten en zoekt haar heil bij Belgische artsen, die haar nog wel willen behandelen. Haar zoon David twijfelt geen moment en trekt bij zijn moeder in om haar te verzorgen. Al snel blijkt dat David zo zijn eigen manier heeft om met de situatie om te gaan…
In seizoenen is een boek over hoop en wanhoop, over het gevecht tussen vasthouden en loslaten. En hoe belangrijk wordt het verleden, wanneer er geen toekomst meer is?"


Zie je verschil in de gelaagdheid van het verhaal?
Nadenken over zaken als 'gelaagdheid' vind ik lastig... Ik schrijf op gevoel, niet vanuit een bepaalde techniek. Ik geloof wel dat In seizoenen diepgang heeft, maar dat vind ik van sommige thrillers ook. Wel zit er nu meer ontwikkeling in de personages, dat zie ik wel.

Hoe spannend is de aanloop naar de verschijningsdatum geweest?
Heel erg spannend. Het voelt als een nieuw begin. Ik ben zo benieuwd wat mensen ervan gaan vinden. En dan is het ook nog eens een verhaal dat mij voor een groot deel persoonlijk raakt, waardoor ik me kwetsbaar opstel. Ik hoop dat lezers het boek in hun hart sluiten.

In 2014 heb je bekend gemaakt dat je een lichte vorm van autisme hebt. Past de literatuur beter bij jouw karakter?
Ik heb Asperger en in mijn geval is er prima mee te leven omdat ik een fijne, kleine wereld om mezelf heb heen gebouwd waarin ik me goed voel. Het nadeel daarvan kan zijn dat ik soms teveel in 'mijn eigen wereld' leef en niet meekrijg wat er in de rest van het universum allemaal gebeurt. Daar probeer ik aan te werken. Literatuur past in elk geval heel goed bij mij, niet alleen als lezer maar ook als schrijver, omdat ik me op die manier kan verliezen in een andere wereld zonder daarvoor mijn eigen wereld te hoeven verlaten.

Ik ga een paar korte vragen stellen, je mag deze in maximaal 25 woorden beantwoorden:

  • Waar zie je jezelf volgend jaar?
    Dan ben ik hopelijk mijn volgende boek aan het afronden: een autobiografische coming of age roman genaamd Zondagskind.
  • Wie heeft je recent tranen van het lachen bezorgd?
    Mijn wolfhond Yuriko. Zij heeft zo'n geweldig gevoel voor humor.
  • Hoe kom je uit de sleur?
    Ik ken geen sleur.
  • Wat staat er op je verlanglijstjes?
    Dat de mensen en dieren om wie ik geef gezond en gelukkig blijven.
  • Wat zie je op dit moment?
  • Ik zit op de bank en zie mijn woonkamer, met Elvis aan de muur, en ik zie mijn honden Sandy en Yuriko, die aan weerszijden naast me liggen. Home!
  • Welke dingen verrassen jou nog binnen het schrijven?
    Dat het er in je hoofd altijd anders uitziet dan op papier. Soms is dat goed, en soms is dat jammer.
  • Je bent van genre geswitcht, maar aan welk genre ga jij je energie niet besteden?
    Ik kan niet in de toekomst kijken. Al lijkt het me onwaarschijnlijk dat ik me aan Fantasy of het erotische genre waag.
  • Beste boek van 2015?
    Alleen met de goden, van Alex Boogers.
  • Ben ik iets vergeten te vragen wat je zelf nog graag zou hebben verteld?
  • Nee. :)


De laatste vraag: Als ik jouw honden iets mocht vragen , wat zouden zij dan over jou zeggen?
Haha! Dat ik te veel foto's van ze maak!



Gerelateerde berichten

 

Reacties

Nog geen reactie
 Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
vrijdag 23 juni 2017

Captcha afbeelding