Interview Judith Visser: 'Ik haat herhaling, dat is afgezaagd.'

Interview Judith Visser: 'Ik haat herhaling, dat is afgezaagd.'

Nauwelijks een jaar na het veelgeprezen Stuk ligt er weer een nieuwe thriller van Judith Visser in de winkels. Oversteken is wederom een knap in elkaar gevlochten verhaal, waarbij Visser niet geschroomd heeft om thema's aan te snijden die tot nadenken aanzetten. InOversteken vertelt Visser het verhaal van de nog jonge Tender die moet leren omgaan met het verlies van haar verloofde Matt. Voor haar is dit echter onmogelijk en ze verliest zichzelf in de wereld van dromen en herinneringen.

Oversteken is een intrigerende roman en van een totaal andere orde dan haar vorige thriller Stuk. Ik zocht Judith Visser op en stelde haar een aantal vragen over haar nieuwste boek.


Na Stuk is Oversteken een totaal ander verhaal. Waar je vorige thriller de harde realiteit van onze huidige maatschappij liet zien, houdt Oversteken zich in het bijzonder bezig met de spirituele kant van het leven.

Ja, dat heb ik bewust gedaan. Ik wil met ieder nieuw boek iets totaal anders schrijven. Herhaling van dezelfde thema's of nog erger, steeds maar weer hetzelfde soort boek schrijven, lijkt me verschrikkelijk. Ik wil mezelf vernieuwen en mijn lezers verrassen, ieder jaar opnieuw.

Dat ik dit keer voor een boek met wat "spirituele" thema's heb gekozen voelt aan de ene kant heel "normaal", omdat het voor mijzelf namelijk dingen zijn die gewoon bij het dagelijkse leven horen. Aan de andere kant besef ik dat het voor veel mensen juist zaken zijn waar ze in het dagelijks leven niet zo snel bij stil staan.

Hoe kwam je op het idee om een boek te schrijven over lucide dromen en het leven na de dood?
Lucide dromen hebben mij persoonlijk altijd gefascineerd, juist omdat ik die techniek zelf niet beheers. Ik heb helaas erg veel last van nachtmerries, dat is mijn hele leven al zo, en ooit kreeg ik van iemand een boek over lucide dromen om er op die manier van af te komen. Maar het lukt me niet.

Ik was al een tijdje van plan om het gegeven van 'lucide dromen' in een verhaal te verwerken, gewoon omdat het zo interessant is. Iedereen droomt namelijk, zelf mensen die het zich niet kunnen herinneren. Hoe geweldig moet het dan wel niet zijn als je die dromen zelf kunt sturen? Stel je voor!

Tender, mijn hoofdpersoon, slaat er vervolgens natuurlijk wel een beetje in door, ze raakt verslaafd aan slaappillen om maar zoveel mogelijk in de droomwereld te zijn, maar dat is iets wat de hoofdpersonages uit al mijn boeken met elkaar gemeen hebben: op een gegeven moment slaan ze door. Daar hou ik van, van dat extreme. En waarom ik over zaken als "leven na de dood" heb geschreven is eigenlijk omdat ook dat voor mijzelf iets heel normaals is. Ik kan me niet voorstellen dat iemand doodgaat en: 'Nou mensen dat is het dan, licht uit, afgelopen, klaar.' Natuurlijk niet. We zijn allemaal opgebouwd uit energie en energie is onsterfelijk. Dat is een feit. 

Heb je veel research gedaan voor Overstekenen waar bestond deze uit?
Veel dingen wist ik al, omdat ik me er al een tijd mee bezighield. Zoals dus die lucide dromen.

Het boek Lucid Dreams in 30 Days dat Tender gebruikt, heb ik zelf ook. Waar ik me wel in heb moeten verdiepen is bijvoorbeeld de gang van zaken op bepaalde afdelingen van een ziekenhuis, en ook heb ik een bezoekje gebracht aan een medium. Want ik moet natuurlijk wel weten waar ik over schrijf, ik heb genoeg fantasie, maar ik wil dingen wel zo realistisch mogelijk beschrijven. Ik was nog nooit eerder bij een medium geweest, want ondanks mijn open geest sta ik daar dus wel vrij sceptisch tegenover. Het medium dat ik inOversteken beschrijf heb ik gebaseerd op een vrouw in Vreewijk (Rotterdam Zuid) waar ik zelf ben geweest. Het was research, undercover, ik vertelde haar niet dat het voor een boek was. Maar ze heeft me verbaasd met wat ze allemaal wist, persoonlijke dingen en zo.

Het verhaal heeft aan het eind ook wel iets weg van de film 'The Sixth Sense'. Hoe kijk je hier zelf tegen aan en hoe heb je jezelf laten inspireren voor dit boek?
Dat is grappig, dat hoorde ik een tijdje geleden ook al van iemand. Ik heb die film wel gezien, maar dat is meer dan tien jaar geleden. Tijdens het schrijven van Oversteken heb ik geen moment aan die film gedacht, maar ik vind het wel een compliment. Net als in 'The Sixth Sense' vallen ook bijOversteken pas op het eind ineens alle losse stukjes op hun plaats. Ik hou van dat soort verhalen.

In hoeverre kijk je zelf aan tegen een leven na de dood? En in hoeverre speelt spiritualiteit een rol in jouw leven?
Ik stel me het leven na de dood voornamelijk voor als een plek waar je al je overleden dierbaren weer terugziet. Dat lijkt me heel mooi. Ik heb er een vredig beeld bij en ben zelf ook absoluut niet bang om dood te gaan. Al heb ik er natuurlijk ook geen haast mee, haha. Ik vind het hier best leuk.

De vraag over spiritualiteit vind ik lastig te beantwoorden. "Spiritualiteit" vind ik een woord dat meteen zo zweverig klinkt, terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Ik weet niet in hoeverre het een bewuste rol speelt in mijn leven, ik zie het meer als iets dat er gewoon bij hoort. Er zijn bijvoorbeeld geesten in mijn huis, dat weet ik, ik voel ze regelmatig en mijn honden en vriend ook. Maar dat stoort me niet. Ook heb ik een heel sterk ontwikkeld instinct, mijn voorgevoelens komen bijna altijd uit. Maar ik hou me niet bezig met dingen als tarotkaarten of volle maan of zo. Ik zoek het niet op, zeg maar.

Hoe moeilijk was het om karakters zoals Cal en de overleden Matt vorm te geven?
De overleden Matt was in principe niet heel moeilijk, ik kon de gevoelens die Tender voor hem heeft makkelijk oproepen omdat ik zelf ook verloofd ben en me kan voorstellen hoe afschuwelijk het moet zijn om je geliefde op die manier te verliezen. Caleb is de doodgeboren helft van een tweeling, en dat is een tragedie dat mij altijd al heeft bezig gehouden (Elvis, van wie ik groot fan ben, had ook een doodgeboren tweelingbroer). Iedereen weet dat tweelingen vaak een enorm sterke band met elkaar hebben, hoe moet het dan zijn als een van de twee dood wordt geboren? De nog levende broer, Josh, vertelt in het boek dat hij zijn hele leven al het gevoel heeft 'niet compleet' te zijn, dat hij iemand mist die hij eigenlijk nooit heeft gekend. Dat raakt me, zulke dingen.

Jouw plots zitten altijd zeer goed in elkaar en zijn tevens zeer verrassend. Hoe werk jij naar een plot toe? Werk je dingen van te voren uit?
Bedankt voor dat compliment! Ik vind een goed plot heel belangrijk, ik zou het vreselijk vinden om een boek te moeten lezen (laat staan schrijven) dat eigenlijk helemaal nergens heen gaat en dan ineens is afgelopen. Dat lijkt me zo doelloos. Een goed plot bedenken is eigenlijk vooral een kwestie van heel veel en heel lang nadenken. Puzzelen tot je het ineens 'weet'. Als ik begin met schrijven dan heb ik altijd wel een rode draad en een idee waar het verhaal naar toe moet, maar de daadwerkelijke ontknoping of plot komt meestal pas tijdens het schrijfproces in me op. Als het verhaal eenmaal gaat 'leven' in mijn hoofd. Dat heeft zijn tijd nodig, alles moet nog rijpen, en dan ineens gebeurt het. Dat moment , waarop je ineens beseft 'dit is het!' is voor mij het mooiste moment van het hele schrijfproces. Euforie.

Welke problemen kwam je tegen bij het schrijven van Oversteken?
Toen ik nog volop bezig was met het schrijven vanOversteken, kreeg ik te horen dat ik met mijn vorige boekStuk genomineerd was voor de Gouden Strop. Een enorme eer en ik was er ook echt blij mee, want Stuk was mijn eerste thriller en om dan meteen genomineerd te worden voor zo'n belangrijke prijs is natuurlijk geweldig. Alleen het maakte me meteen ook een beetje onzeker over Oversteken. Want dit is natuurlijk weer een heel ander boek, om het maar zacht uit te drukken. En een tijdlang was ik bang dat mensen een soort tweede Stuk zouden verwachten, en dat is Oversteken dus niet. Maar dat gevoel heb ik nu losgelaten. Ik ben juist blij datOversteken weer iets totaal anders is, dat is hoe ik werk en dat is wat ik belangrijk vind. Al zijn mijn boeken wel allemaal in dezelfde stijl geschreven, maar dat is logisch, dat ben ik.

Je slaagt er elke keer weer in om verschillende thema's in jouw boeken te benoemen en hierdoor steeds weer een uniek en ander verhaal te schrijven.
Dat doe ik dus bewust. Ik haat herhaling. Ze zeggen wel eens dat alles al een keer geschreven en bedacht is, en dat zal misschien best zo zijn, maar toch streef ik er naar om juist die onderwerpen en thema's uit te kiezen die op dat moment niet in andere boeken voorkomen. En al helemaal niet in mijn eigen, eerdere boeken. Ik zou nooit ieder jaar een boek kunnen schrijven over bijvoorbeeld een carrièrevrouw die een gezin heeft en dan een minnaar krijgt en dan gaat het fout… of zo. Dat vind ik afgezaagd en daar pas ik voor. Ik besef dat iedere schrijver zijn eigen publiek heeft, en ieder boek heeft voor- en tegenstanders, maar ik doe gewoon mijn eigen ding op mijn eigen manier en ik zou nooit vergeleken willen worden met iemand anders.

Je hebt het afgelopen jaar behoorlijk veel gedaan. Hoe komt het toch dat je schijnbaar een onuitputtelijke bron van fantasie en energie blijkt te bezitten?
Haha, 'blijkt' te bezitten of 'lijkt' te bezitten? Het scheelt dat ik mijn werk enorm leuk vind. Er komt veel vrijheid bij kijken en dat is belangrijk voor mij, het grootste gedeelte van het jaar schrijf ik gewoon lekker mijn boek en word ik verder met rust gelaten. Dat is heerlijk. Op de dagen dat ik wel op pad moet, zoals voor lezingen en dat soort dingen, heb ik inderdaad veel energie maar dat zit gewoon in mij. Ik ben levendig. Maar stop mij ergens achter een bureau in een duf kantoor met allemaal stropdassen om me heen en ik zou wegkwijnen. Dan zou ik me opgesloten voelen. Als ik 's ochtends met de honden in het park loop en ik zie weer zo'n bomvolle metro rijden richting de stad, dan denk ik: 'Oh, daar gaan ze weer, die arme zielen.' En dan ben ik echt blij met mijn beroep. Terwijl er ook genoeg mensen zijn die er juist helemaal niet tegen zouden kunnen om de hele dag alleen te zijn, die gek zouden worden van eenzaamheid of zo, dat besef ik heel goed. Maar voor mij werkt dit het beste. En dan heb ik inderdaad genoeg energie om veel dingen gedaan te krijgen.

Wat die fantasie betreft, daar ben ik zelf heel blij mee. In mijn hoofd liggen de tien volgende boeken al ongeduldig op stapel. Ik zal altijd blijven schrijven.

Welke kant van jezelf zou je nog wel willen ontwikkelen wat betreft schrijven?
Het schrijven van songteksten trekt me al een tijdje, daar ga ik op den duur wel wat mee doen denk ik. En ik wil wel eens een boek schrijven met een mannelijke hoofdpersoon in plaats van een vrouw. Maar het belangrijkste vind ik om mezelf te blijven ontwikkelen met het soort boeken dat ik nu schrijf, om zo steeds beter te worden en vooral onvoorspelbaar te blijven.

Hoe ziet een doordeweekse dag van Judith Visser er uit?
Als ik niet bezig ben met het promoten van een nieuw boek dat net uit is, maar gewoon rustig in de flow van het schrijven zit, zijn mijn dagen vrij rustig. Ik kom op tijd uit bed en loop, na een schandalig uitgebreid maar wel gezond ontbijt, eerst een uur met mijn twee honden door het grote park bij mijn huis. Als ik daar van terugkom struin ik eerst een tijdje rond over het internet, kijk even op de websites die ik leuk vind om in de gaten te houden, beantwoord mijn mailtjes, en dan klap ik de laptop dicht en begin ik met schrijven. In een schrift, lekker ouderwets. Ik kan niet rechtstreeks op de pc schrijven, want dan is de verleiding te groot om te gaan surfen of inkomende mailtjes meteen te beantwoorden. Ook kan ik niet lang aan een stuk door schrijven, omdat ik een concentratiestoornis heb, dus om het half uur doe ik even iets anders en daarna ga ik weer verder. Een keer per week voer ik in wat ik die week allemaal met de hand geschreven heb, en zo groeit het manuscript. Ik streef er naar om zo'n vijftienhonderd woorden per dag te schrijven. Soms lukt dat. Soms niet! Aan het einde van de middag stop ik, dan komt mijn vriend thuis en laat ik mijn werk gaan, maar als ik tegen een deadline aan zit schrijf ik vaak ook 's avonds door. Maar dat is maar een paar maanden per jaar.

Waar werk je momenteel aan?
Aan mijn nieuwe thriller, die volgend jaar aan het einde van de zomer verschijnt. Ieder jaar een nieuw boek. Het wordt dit keer een vrij heftig verhaal, met een thema dat mij persoonlijk zeer aangrijpt. Momenteel zit ik nog in de fase van (undercover) research dus ik kan er nog niet echt iets over zeggen, maar ik denk wel dat het veel los gaat maken bij de mensen die het lezen. Hopelijk wordt het een echte eye-opener want het gaat over iets waar het merendeel van de mensen geen benul van heeft maar wat helaas wel echt gebeurt. Ook ben ik met iets totaal anders bezig, ik ben mijn kennis van voeding aan het benutten (ik heb voordat ik schrijfster werd Voedingsleer gestudeerd), want ik werk naast mijn nieuwe thriller namelijk aan een leuk en informatief boek over voeding. Géén dieetboek, want daar zijn er al duizend van en ik ben niet iemand die achter een hype aanrent, maar iets verfrissends. Heel leuk en interessant. Maar het duurt nog best wel even voordat dit boek verschijnt hoor, eerst komt de thriller!

Gerelateerde berichten

 

Reacties

Nog geen reactie
 Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
dinsdag 21 november 2017

Captcha afbeelding